از وبلاگ گروهی گلابی بود که کار جمعی رو به طور جدی شروع کردم، و بعدش هم شرقیان با آن بچه های نازنینش که ادامه همان وبلاگ گلابی بود ولی خیلی حرفه ی تر و کاملتر، اوایل یادم هست که مطلب می فرستادم و کم کم به عکاسی روی آوردم، در واقع سردبیر شرقیان بود که من رو به عکاسی علاقه مند کرد، و کم کم پا رو گذاشتم توی این حرفه و حتی برای خرید دوربین با هم رفتیم تمام جمهوری را گشتیم تا یک عدد دوربین خریداری شد و بعدش رفتیم پیتزا داوود با آن سیستم خاص خودش، دیگر به جز نوشتن در شرقیان قرارهای گروهی کوه هم داشتیم که به حق خیلی خوب بود هر هفته با کلی آدمهای مختلف می رفتیم دربند و توی کافه جویبار با آن نیمروهای معروفش و بعدش دوباره یه دوری میزدیم و گاهی وقتها هم ناهار خودمان را مهمان می کردیم فست فود یا سنتی تا عصری برای خودمان برنامه می چیدیم خیلی وقته گذشته از اون روزها ولی من هنوز هم گاهی یاد می کنم حتی به یاد بچه ها می افتم، خیلی روزهای خوبی بود، من با کلی از بچه های وبلاگی توی همین قرارهای کوه و گردهمایی شرقیان آشنا شدم و واقعا دوستای خوبی پیدا کردم نمیتوانم هیچوقت فراموش کنم، همه اینها را سردبیر شرقیان یا بهتر است بگویم نویسنده وبلاگ شرح برایم خاطره ساز کرده گفتم با این نوشته هم یادی کرده باشم از بچه های گل شرقیان و هم بهانه ی شد که تولد حسین عزیز را تبریک بگویم با کلی آرزوهای خوب و لحظات شاد.

پ ن 1 :عكس كافه جويبار صبح جمعه چند سال پيش. شاید تولد بهانه ی بود برای یادآوری روزهای رفته و خاطرات گذشته، آدم دیگر گاهی دلش هوای گذشته ها را می کند.

پ ن 2 : دوستتان دارم تا دم مرگ،  تلاش خواهم کرد که زود نمیرم، تنها کاری که باید بکنم همین است. احساس می کنم که در هم شکسته ام از بودن. و همین به نوشتن وا می داردم. (مارگریت دوراس – همین و تمام)

پ ن 1 : آدم توانایی زیادی دارد، مثلا میتواند رقصی را شروع کند و آنقدر برقصد و خسته نشود، و اصلا این رقص پایانی نداشته باشد، می تواند روزها ادامه داشته باشد و همانطور برقصد فقط برای اینکه لذت می برد، آدمها گاهی فقط برای اینکه لذت می برند کاری را می کند و روز دیگر برای اینکه لذت نمی برند کاری را انجام نمیدهد ولی گاهی یادش می روند در این لذت بردن تنها نیست و فراموش می کند کسی دیگر هم هست...

پ ن 2 : دلم می خواست فکر کنم که عاشق شده ام، عاشق کسی که او را نمی شناسم، کسی که در طرحهای آینده من جایی نداشت در طول این ماهها تسلط بر نفس و رد کردن عشق، خیلی کوشش کردم، ولی نتیجه معکوس گرفتم. خود را به کسی سپردم که نگاه معکوس بمن داشت.(کتاب 11 دقیقه پائولوکوئیلو)

می گوییم یک دوستی ساده است، اما گاهی همین دوستی های ساده نفس آدم را می گیرد، گاهی همان دوستی های که هیچ چیزی ندارند، هیچ تعهدی، هیچ مسئولیتی می شوند برایت یک مسئله مهم، که همه فکر و ذهنت را پر می کند، حتی نمیتوانی صدای خنده، لحن صحبت کردن و یا حتی مدل راه رفتن دوستت را فراموش کنی.. همین دوستی های ساده و معمولی گاهی آدم را اسیر می کنند بی آنکه بداند و بی آنکه بخواهی..

---------------------------------------------------------------------------

پ ن 1 – نمیشود گاهی فراموش کرد لحظاتی در زندگی را، باید که زمان زیادی بگذرد هی آدمها بیایند و بروند تا بتوانی کمی آن را کمرنگ کنی – (عکس از خودم فروشگاه فرودگاه دبی/تیر ماه 87)

پ ن 2 – عاشق شدن اصلا دلیل نمیخواهد، دوست داشتن کسی قانون ندارد، حتی می توانی به کسی دل بسته شوی که نه آدم توست و نه قرار هست که باشد ولی تو بشدت دلبسته ی و دوستش داری .. دوست داشتن که دلیل نمیخواهد حتی می شود بی اجازه هم کسی را دوست داشت... دوست داشتن فقط دل میخواهد همین

من دستهایش را گرفتم و مدتی طولانی،

خیلی طولانی تر از زمانی که اصحاب کهف در غار بودند،

همدیگر را نگاه کردیم،

شاید قرنها طول کشید،

وقتی که سکوت شکسته شد،

من خودم را میان دشتی پر از گل دیدم،

که می گفتند بهشت است!

و او در میان فرشتگان رقص و پایکوبی می کرد!

و یادش نبود کسی اینجا در میان اینهمه گل منتظرش مانده.

 ----------------------------------------------------

پ ن 1 : عکس نمایشگاه کتاب 1387 و نوشته برای خودم.

پ ن 2 :  او مرا انتخاب کرده بود و من هم او را. پل های میان خود و بقیه ی دنیا را خراب کرده بودم و در گناه تنهایی دو نفره با او شریک شده بودم. در کلاس کنار یک دیگر می نشستیم، اغلب به هم دیگر نگاه می کردیم تا مطمئن شویم که هر دومان وجود داریم."تو، فقط تو، در کنار منی، همه جا و همیشه، در من، و بعد، در عمیق من، فقط تو و نه دیگری." کتاب میرا / کریستوفر فرانک.

در یک  شب اردیبهشتی،

که فرشته ی مهربان،

برایم شعر خواند،

از تنهاییش،

و شروع کردم به نوشتن واژه ها

نمیدانم تا آن روز در کجایی ذهنم دفن شده بودند

و "من و تنهایی" را برایم به ارمغان آورد...

شش ساله که تو "من و تنهایی" می نویسم از بلاگ اسپات شروع کردم، اون وقتها تعداد وبلاگ نویسها خیلی کم بود، و کم کم رواج پیدا کرد، از خیلی از دوستای که اونموقع می نوشتند خبری که ندارم هیچ، رد پایی هم پیدا نکردم که لینکش رو بذارم برای تشکر و قددرانی...

اما از همه دوستای که این روزها و روزهای قبل و روزهای بعد مرا همراهی کرده اند، خوانده اند، نظر داده اند، انتقاد کرده اند، سپاس گذارم که تک تکشان برایم بهترین بوده اند...

پ ن 1: میدانی من یک سری چیزهای که اینجا می نویسم فقط برای این هست که بعد که میخوانم یاد سری چیزها بیافتم، اینجا محلی است برای جمع آوری خاطره هایم و آدمهای که می آیند با صدا و گاهی میروند بی صدا.

پ ن 2 : خداوند می گوید مرا این چنین آزمایش کنید که َآیا روزنهای آسمان را برای شما نگشوده ام و چنان برکتی بر شما نریخته ام که گنجایش آن نیست. (چهار اثر از فلورانس اسکاول شین)

]]> http://www.adomide.com/archives/1387/02/post_846.html http://www.adomide.com/archives/1387/02/post_846.html شنبه, 14 اردیبهشتماه 1387 12:25:17 +0330 خیلی برام جالب نیست وقتی که توی یه رابطه ی هستم، حالا هر مدلی میخواد باشه، دخترونه، پسرونه، گروهی، تک نفره. کلاً یه رابطه که آدم یه مراوده ی داره، یه بده بستونی داره، میخواد هر مدلی باشه، کاری، احساسی، عاطفی، جنسی چه میدونم.. کلا یه رابطه دوستانه .. چه مجازی و چه حقیقی فرقی نمی کنه... بعدش طرف حالا به هر دلیل دیگه نمیخواد رابطه ادامه داشته باشه، یا از من دیگه خوشش نمیاد، یا دلش زده شده، یا یکی بهتر پیدا کرده، یا حوصله اش سر رفته .. هر چی میخواد باشه. من خیلی آدم گیری نیستم روی دلیل و این چیزها و کلا بودن آدمها ... ولی یه چیزی که خیلی اذیتم می کنه که طرف نمیخواد ادامه بده بعدش هیچی هم نمی گه.. مثلا تلفن میزنی جواب نمیده، اس ام اس میده باز جواب نمیده، ایمیل میدی جواب نمیدی، آنلاین میشه پی ام میدی محل نمیزاره... بعدش همون آدم مثلا به ایمیل یکی دیگه رو سر سیم ثانیه جواب میده، بعدش که میگی تازه کلی هم شاکی میشه که کار دارم درک نمی کنی اینها .... واقعا این چه فرهنگ غلطی که توی ما ایرانی هست، چرا بلد نیستیم رک حرف بزنیم، چرا هی دلمون میخواد بریم توی حاشیه، چرا هی میخواهیم کسی رو از دست ندیم ولی براش ارزش هم قائل نمی شیم، چرا فکر می کنیم همه آدمها باید همونطوری که ما میخواهیم باشن؟؟ چرا هی باید یه رابطه ی رو که میدونیم هیچ باری نداره برامون الکی ادامه بدیم هم خودمون و هم دوستمون رو اذیت کنیم.. خوب آقای عزیز، خانم محترم، دیگه نمیخوای رابطه دوستی تو ادامه بدی، یه زحمتی بکش لطف کن ماشاا... این روزها که وسائل ارتباطی همه رقمه موجوده رک به دوستت بگو به هزار تا دلیل دیگه نمیتونم دوستیمو باهات ادامه بدم نه طرف توی خمار می مونه، که جریان چی، نه خودت مجبور میشی هزار تا خالی ببندی، نه اینکه قشنگی رابطه رو از بین می بری... پ ن 1 : کلا درد ما ایرانی ها اینه که اصول ارتباطات بلد نیستم.. باید بشینم یه متن مفصل و ریشه دار در مورد اصول ارتباط بنویسم شاید این ملت یه تکونی به خودشون بدن... پ ن 2 : امید یعنی بازگذاشتن در. اینطوری چیزهای خوب میتوانند وارد شوند٬شاید تو اصلاً حواست هم نباشد "خوبی خدا نوشته ماری جوری کمپر" پ ن 3 : شما حوصله تو سر نرفته از این پ ن های اینجا؟ بنظرتون کار خوبیه؟ یا اصلا نباشه؟ http://www.adomide.com/archives/1387/02/post_845.html http://www.adomide.com/archives/1387/02/post_845.html ۳ شنبه, 10 اردیبهشتماه 1387 16:24:16 +0330 مردها در زندگیشان عاشق دو جور زن می شوند،

یک زن که حکم معشوقه ی آنها را داشته باشد

بی پروا، روشنفکر، مستقل، جسور و خوش بیان و به قولی امروزی

و زنی دیگر که حکم همسر آنها را داشته باشد

تو سری خور، چشم و گوش بسته، کم حرف، وابسته و به قولی زن زندگی

این دو زن در تضاد هستند

و مردها از همین تضادها لذت می برند

با زن اولی که هستند بسیار امروزی، اهل فکر، اهل آزادی، روشنفکر و متمدن می شوند

و با زن دومی که هستند غیرتی، اهل خانواده، متعهد و وفادار

 حالا من مانده ام بین ای دو شخصیت کدام را میتوانم بیشتر دوست داشته باشم

 مرد اولی یا مرد دومی و اصلا میتوانم کدامیک باشم زن اولی یا زن دومی

 -------------------------------------------------------------

پ ن 1 :این نوشته های بالا مستعد این هست که مخالفنی نیز داشته باشد، می پذیرم، ولی به جان مادرتان نا حقی نکنید، که آنقدر دیده ام در این جامعه مردانی این چنین که حالا تبدیل به واژه شده اند.

پ ن 2 یک چیزی که چند وقته فکرم مشغول کرده وقتی مطلبی در مورد تن، رابطه جنسی و کلا آزادی های یک زن و این طور چیزها می نویسی آدمها سریع نگاه شان عوض می شود، به قول این آقاهه " آنچه که یک بلاگر درموردش اظهار نظر می‌کند و یا آن ‌را به چالش می‌کشد،‌ الزامن نشان دهنده‌ی رفتار او در زندگی شخصیش نیست!"

پ ن 2 : در بیابانی که شادی ها را می بلعد/ مرا به خویشتن وامگذار/ مرا به اندهان مسپار/ وقتی که توفان بر دریچه های مأوایم می کوبد و تنهایم/ تنهایم مگذار (تنهایم مگذار – حسین مالکی)

]]> http://www.adomide.com/archives/1387/02/post_844.html http://www.adomide.com/archives/1387/02/post_844.html ۴ شنبه, 04 اردیبهشتماه 1387 12:18:48 +0330 این چند وقته توی هر وبلاگی رفتیم دیدم دارن هی از صکس می گن، رابطه های جنسی گفتم حیف من خودم نندازم وسط و چیزی نگم، گفتم شاید خدا چیزی نگه ولی بندهاش بی شک ناراحت می شوند.. خوب هر کسی یه مدلی، نمیشه حرفهای که این دوستان توی وبلاگهاشون می نویسند تعمیم داد به همه، حالا من نمیخوام خیلی اصولی بنویسم یا خیلی برم توی کار بقیه وبلاگ نویسها و قاطی بشم.. نه فقط خواستم نظرم رو بگم که صکس یه چیزی که آدم نمیتونه قطعی در مورد حرف بزنه و بگه همه آدمها باید اینطوری باشن، طرف یک عمر بهش گفتن که این کار زشته، بعد، گناه داره، حالا نمیشه یک شب همه اینها رو تغییر بده، قبل از هر چیزی بگم که حالا نوشته ی من اصلا ربطی شاید به موضوع دوستان نداشته باشد فقط یه تجربه شخصی و نظر شخصی است که شاید هم غلط باشد.

متاسفانه توی جامعه ی ایرانی تا بوده و هست هی از صکس بد گفتن، هی نهی کردن، هی به اسم های مختلف گفتن گناه داره، و هی ترس و هی نه ونه و نه...

خوب حالا یه دختری که یک عمر با  این باور بوده، چطور میشه یک شب تغییر نظر بده، قبل از اینکه آدم بخواد در مورد چیزی کلا تغییر عقیده بده اول باید باورهاش تغییر کند، باید توی ذهن خودش این تغییر به وجود بیاد، اگه تونست خودش توی ذهنش بپذیره که صکس، لذت جنسی، خواستن و درخواست کردن حق اونه بعد میتونه  حالا در مورد تنش بنویسه، من خودم بارها شده توی این یکی وبلاگم به صورت های خیلی کوتاه چیزهای نوشتم که بعضی اوقات مورد تمسخر همین دوستان به اصلاح روشنفکر وبلاگ نویس شدم، ولی من یک دختر خودساخته ی هستم و اصلا برام مهم نیست که مورد تمسخر قرار بگیرم یا نه، به نوشتنم ادامه دادم........ صکس شده یه چیزی عجیب و غریب توی ایران، ذهن ها همه درگیرش هست، هنوز برای خیلی ها جا نیافته که تو بخوای با کمال صراحت بگی مثلا من از صکس با فلان آقا خیلی لذت می برم، حتی برای اون مرد هم خیلی جا افتاده نیست، وقتی به مردی حتی می گویی من مثلا توی صکس از فلان کار خیلی لذت می برم متهم می شوی، اصلا نمیدونم چرا وقتی قرار میشه ما زنها از صکس و سلیقه مون در این مورد حرفی بزنم هی باید متهم بشیم.. خوب چه اشکالی داره، مگه ما که به اصلاح همه امون ادعای روشنفکریمون میشه نمی گم قبلا از اینکه جنسیت مطرح باشه انسانیت مطرح خوب من به عنوان یک انسان این حق رو دارم که رابطه ی جنسی رو مثل رابطه ی دوستانم مشخص کنم، و بگم چی باشه و چی نباشه...

حالا چرا بعضی ها میخوان بگن مهم نیست، خیلی هم مهم، اصلا نبودن صکس توی زندگی میدونید چقدر عواقب داره؟ میدونید چقدر باعث بیماری روحی میشه؟ همین که یک زن توی صکس به اوج لذت جنسی نمیرسه میدونید چقدر از نظر روحی دچار شکست میشه؟ حالا هی بیاییم و بگیم مهم نیست؟ اگه مهم نبود قطعا هیچکس در هیچ کجایی دنیا هیچ حرفی در موردش نمیزد...... پس حتما مهم که حرفی در موردش زده میشه ..فقط ما بعضی اوقات ایرانی بازیمون گل می کنه می گیم مهم نیست... همین

پ ن 1 : یکبار یکی از دوستام با پارتنرش که خیلی هم رابطه عشقولانه داشتند و تصمیم بر ازدواج از این حرفها تصمیم می گیرند که تا قبل ازاینکه رابطه شون رسمی بشه با هم صکس داشته باشند، از این نظر همدیگر رو بسنجند بعدش دوستم می گفت اون آقاهه آنقدر بد صکس بوده که وسط کار دعواشون شده، و کل رابطه عشقولانه رفت زیر سوال..خوب حالا بیا فکرش رو بکن اینها ازداوج می کردند و بعدش می فهمیدند که با هم مشکل دارن توی این زمینه بعدش آمار طلاق هی میرفت بالا.. حالا من نمیخوام بگم که این کارشون درست بوده یا غلط نه هر کسی طبق عقیده و نظر خودش زندگی می کند.. ولی می گم باید بپذیریم که یک سری چیزها مهمه، باید واقع بین باشیم، باید قبول کنیم که نبود صکس چقدر میتونه اذیت کننده باشه و یا حتی برعکس اون...

پ ن 2 : باید از چیزی که بیشتر از همه هراس داریم بنویسم، آنقدر بنویسم که هم خودمان بپذیریم هم مردم و هم جامعه آنرا بپذیرند... باید بنویسم که این حق ماست که بدانیم و بخواهیم که بدانند.

آدمها چند دسته هستند، هر کسی دسته بندی خاص خودش را دارد...

یک سری از آدمها برایت آنقدر مهم هستند که وقتی آنها حضور دارند دیگر دلت نمیخواهد کسی دیگری باشد و حضور آنها هر چند کوتاه برایت دلچسب و دلنشین هست...

یک سری آدمها فقط هستند که باشند، نه برایت مهم هستند و نه حضورشان قابل اهمیت هست فقط انگار باید باشند همین ..

یک سری آدمها فقط برای Fun در زندگی آدم جا دارند و هستند که باهاشون شاد باشی و بخندی و گذر زمان را حس نکنی...

یک سری آدمها واقعا رفیق هستند، دوست هستند، باید باشند که یک جاهای معنی واقعی دوست را حس کنی و لمس و بودنشان شیرین هست...

یک سری آدمها فقط می آیند در زندگیت که به تو یاد بدهند با یک سری از عادتها و تغییرات زندگی خوب کنار بیایی و هی به خودت باد نکنی..

و یک سری آدمها با اینکه نیستند، ولی آنقدر به تو نزدیک هستند که گویا حضورشان برای همیشه در زندگی هست و بودنشان مهمتر از هر کس دیگری می باشد....

هر آدمی که وارد زندگی ما می شود ابتدا خودمان جذبش کردیم، زیرا به حضور اون آدم نیاز داریم، و قرار است از طریق اون فرد یک سری چیزها یاد بگیریم، فقط کاش بدانیم که هر آدمی به نوعی معلم ما است و ما باید درسهای لازمه را بگیریم، اگر دیدید کسی در زندگیتان هست که خیلی از اون بدتون میاد و هی باهاش در جنگ هستید بدانید اون فرد بهترین معلم شماست و قرار بزرگترین درس زندگیتون رو بده، پس مبارزه نکنید، جنگ نکنید، فحش و ناسزا نگید، بپذیرید و به آن احترام بگذارید، وقتی شما رفتاری توام با احترام داشته باشید کم کم اون فرد پایش را از زندگی شما می کشد بیرون، اینگونه شما به یک تعادل رسیده اید.

پ ن 1 : عکس از خودم خلیج فارس- البته این بحث خیلی گسترده است شاید بعدا مفصلا بهش پرداختم.

پ ن 2 : گاهی آدم نمی داند بعضی چیزها به کجا یاد کی تعلق دارد، می نویسیم تا یادمان بیاید و گاهی تا آن پاره به یاد آمده را متحقق کنیم برایش زمان و مکان می تراشیم. گاهی هم چیزی را مثل وصله ای بر پارچه ای می دوزیم تا آن تکه عریان شده را بپوشانیم، اما بعد می فهمیم آن عریانی همچنان هست.(آینه های دردار – هوشنگ گلشیری)