به این نتیجه رسیدم که چطوری می شود سه الی 4 ماهه اول توی رابطه همه چیز خیلی عالی و خب هست ولی بقیه آن نه، یعنی کم کم رو به فرسایش می رود، این می شود که اوایل رابطه هر دو طرف (دختر و پسر) هیجان دارند، بواسطه اون هیجانی که هست به هم تمایل زیادی دارند، خب جذابیت های  دو طرف، کشف کردن همدیگه، تازگی و خیلی دلایل دیگه باعث میشه که سه الی 4 ماهه اول یه رابطه همه چیز خب و عالی پیش بره ولی به مرور زمان دیگه مثل روزهای اول نباشد، میتوان گفت اگر کمی هیجان را کنترل کنیم در اوایل دوستی، و اگر کمی مسلط باشیم به خودمون و رفتارهامون شاید هیچوقت این اتفاق نیافتد که رابطه بعد از 3 الی 4 ماهه به فنا بره و دیگه رغبیتی نداشته باشیم برای با هم بودن، و اینکه میشود گفت اگر کسی همچنان بعد از مدت زمانی که گفته شده همان رفتارها و همان حرفهای و همان عقیده را داشت توی رابطه خب می شود گفت این انسان توانسته هیجانش را کنترل کند و همه چیز بر منطق و احساس مرتب انجام شده است و یه رابطه ی درست و حسابی در انتظار خواهد بود ولی اگر بعد از زمان تعیین شده یکی از طرفین تغییر رفتار داد میتوان گفت تمام آنچه که تا حالا بوده صرفا هیجان بوده و منطق و علاقه ی درستی پشت آن نبوده است و نباید دل بست به آن رابطه و باید پذیرفت که آدمها تحت تاثیر هیجانش قرار می گیرند و خیلی حرفها و قولها را میدهند ولی بعد از آنکه هیجانشان فروکش کرد تازه متوجه ی موقعیت خودشان می شوند و رابطه و طرف مقابل اینطوری میشود که رابطه کلن از هم پاشیده می شود.


همینطوری : نشسته ام برای دوستانم سخنرانی کردم در کافه پراگ و اونها هم برای اینکه دل من نشکنه خب دست زدن و تصدیق کردن حرفهایم رو کلی هم به به و اینا داشتیم دور همی .. حالا اومده چکیده اش رو بنویسم اینجا برای ثبت.
دیگران : فرصتی نمانده است، بیا همدیگر رو بغل کنیم، فردا یا من تو را می کشم، یا تو چاقو را در آب خواهی شست. رنگهای رفته ی دنیا/ گروس عبدالملکیان.

حرکت اشتباه یه راننده گاهی باعث مرگ یه عده انسان و حتی خودش میشه، حرکت اشتباه یه استاد یه عواقب دیگه داره، حرکت اشتباه یه مادر همونطوری، هر حرکت اشتباهی یه سری عواقب داره که باید پرداخته بشه ، جریمه یا تاوان... نمیدونم هر کسی یه اسمی براش میذاره .. من می گم حرکت اشتباه هر آدمی از جمله خودم باعث میشه یه چیزهای رو یاد بگیرم و یه چیزهای توی وجودم درست بشه، حالا شاید کامل نشه ولی یه قسمتی از پازل من درست میشه، این منی که قرار هر روز به واسطه کلی آدمهای رنگی و مقدار زیادی حرکتهای اشتباه تکمیل بشه، ناراحت نیستم و نگران نیستم. فقط این وسط دلتنگ اون آدمهای رنگی میشم که میان یه قسمتی از پازل من رو درست می کنند و گاهی می مانند و گاهی میروند، اونهایی که می مانند برای همیشه جای خودشون رو نگه میدارند ولی اونهای که میرن جاشون رو از دست میدن و جز یه دلتنگی بزرگ هیچ چیز دیگه برای ما نمی گذارند و مقدار متناوبی خاطره های مختلف و حرفها و اژه های که مختص اونهاست این آدمها تیکه پازلشون آنقدر درست می گذارند که جایی برای برگشتن برای خودشون نمی گذارند....

یه چیزی :خستگی هم هست، خط سیرهایی بی پایان، تنهایی، اندیشه های گوناگون که همیشه تکرار می شوند و هر بار به هیچ و پوچ می انجامند. آنا گاوالدا
همینطوری : اونی که دوستش داری و میدونه که دوستش داری ترکت می کنه، اونی که دوستش نداری و نمیدونه که دوستش نداری همیشه در کنارت می مونه رسم زندگی همینه که بمانی برای کسانی که دوستت ندارند.

 

این بار آمده در باب "تو" برایتان سخنرانی کنم، خب من داشتم با خودم بلند بلند فکر می کردم که "تو" از آن کلمه هایست که باید زیاد استفاده شود، اگر استفاده اش نکنی می ماند یه گوشه و پژمرده می شود، "تو" مثل گل می ماند عمرش کوتاه هست. باید در لحظه آن را چنان عمیقش کرد که جایش برای همیشه محکم شد در زندگی و قلبت، اگر توانستی در همان لحظه های اول جایش را محکم کنی که ماندگار می شود و اگر نتوانستی دیگر خودت را خسته نکن، فایده ی ندار، هر چقدر هم وقت بگذاری نمی شود که او را محکم گذاشتش وسط جمله و هی با او پز داد، "تو" یک کلمه ی هست که فقط برای خودت می ماند در عمق دلت و روحت... حالا آمدم  بگویم "تو" یادم افتاد که نیستی و کلمه ها و جملات ماسید روی لبهایم.


همینطوری : پ ن اینا ندارد.

 

 

یه زمان های ما انسانها توی رابطه های که داریم دچار مشکل می شویم، اگر رابطه عاطفی باشد درصد حساسیتش برای ما و مهم بودنش خب بالاتر می رود، حالا اگر در عمق رابطه دچار مشکل شده ایم باید راهی برای آن پیدا کنیم، اکثر ما آدمها فرار رو ترجیح میدهیم تا حل مسئله، مثلن میرم با دوستهامون کافه، انواع و اقسام کلاس های مختلف، که لحظاتی رو سپری کنیم و فکرمون رو منحرف کنیم از موضوع اصلی و مشکلی که درگیرش هستیم، غافل از اینکه وقتی تنها می شویم یا از جمع می آییم بیرون باز فکرهای مختلف ما رو احاطه می کند، باید به فکر چاره ای اساسی بود، اریک برن می گوید در این چنین مواقع باید با خودتان رو راست باشید، زمانی را خلوت کنید و به احساسات خود بپردازید، به این که تحت تاثیر کدوم باور این احساس در شما ایجاد شده است، اریک برن می گوید برای حل مسئله ابتدا باید احساس خودت را شناسایی کنید و بعد باوری که در ذهن شما وجود دارد، با شناسایی این دو میتوانید حداقل هیجان و احساساتان را کنترل کنید، برن می گوید زمانیکه می خواهید مشکل تان را حل کنید باید بالغ خودتان را فعال کنید و اطمینان حاصل کنید که همه ابعاد مشکل را مورد بررسی قرار دهیم، بطوریکه مشکل را با جمله کوتاه و واضح بیان کنیم، او می گوید در حل مسئله نباید عجله کرد شاید لازم باشد یه جایی ما رنج این مشکل را بکشیم زیرا ما به همان فرآیند رنج نیاز داریم در آن زمان، اگر به همه اینها واقف باشیم دیگر مشکلات و ماجراهای زندگی اینهمه ما را بهم نمی ریزند زیرا می دانیم که حتمن باید این اتفاق درست در این لحظه بیافتد و حتمن چیزی برای من دارد که باید با آرامش به کشف آن بپردازم تا در جهت رشد و تغییر خودم حرکت کنم.

پ ن 1 : توی رابطه با آدمهای مهم زندگیمون درگیری داریم، مشکل داریم، میرم کلاس، با دوستامون میریم بیرون ولی کلافگی همچنان هست یه وقتایی که وقت آزاد داریم سنگین ترین فکرم اون مشکله میشه، سردرگم هستم زیرا اون مسئله حل نشده توی ذهنمون و به احساسمون توجه نکردیم باید وقت بگذاریم و بررسی کنیم.
پ ن 2 : کم بخور، کم بگو، کم بخواب / وصیت نامه گاندی
پ ن 3 : یه جایی باید بپذیری که زندگی باید همین مدلی باشد هر چند که دلخواه تو نباشد شاید این پذیرش خیلی چیزها را برای تو آسان کند.